Counting Days

.. at lumipas ang mga araw
at ang mga buwan ay naging taon.

At ang awit ng kalungkutan ay nagpatuloy sa pagtugtog,
pilit na ibinabaon ang pighati at luha…
umaagos at tumatagos sa damdamin at kaluluwa.

Isang patalim na nakasusugat,
tulad ng iyong mga matang
puno ng lungkot at pamumugto.

Tumutupad ako sa aking pangako
na kailanma’y di ka na mamahalin.

Ngunit ang puso ko’y sadyang mapagpaalala
na ako ay mahina at marupok.

… at lumipas ang mga taon.

Ang kalungkuta’y naging kabaliwan.
at sa kabaliwang iyon ay —
katahimikan.

Patuloy sa pagtugtog ang himig.

Kahit kailanma’y di ko inisip na ako’y iyong patatawarin.
Subalit kung ang araw ay dumating
na ako’y iyong hanapin,
sundan mo ang hangin…

patungo sa puntod ko’y tatahakin.

About Jao

freelance writer, daydreamer, aspiring filmmaker, voracious reader, internet addict, incorrigible procrastinator.
This entry was posted in Poetry. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s